ánimo rapaces, non vos rindades.
seguide así, dándoo todo polo que credes.
Non deixedes que estes políticos corruptos vos poñan medo cos seus papeis.
Chegou o momento de avanzar, de mudar o rumbo do país, cando o caciquismo impera en todo non hai outro xeito.
Hai que erguerse contra deles
Levantémonos pois logo da barbarie.
Ergámonos contra os que nos firen, no máis fondo das nosas almas.
A por eles.

Animo os membros da plataforma porla labor educativa e divulgativa que tedes realizado en nome dun pontes.

Máis de catro terroristas legais teñen o seu sítio na cadea, se a xustiza non é cega.

Era visto... so tiña que pasar as elecciós... e vía.
Este e o respeto que teñen os "nosos" "políticos" pola nosa historia, polo noso patrimonio. Pero o que máis me fastidia de todo isto... é quen goberna, quen dirixe a política de patrimonio na Xunta na actualidade, é o BNG ese partido que proclama con tanto orgullo a defensa das nosas raíces. O que tamén que me chirria un pouco é quen goberna en AS PONTES e agora tamén en funcións e un goberno sustentado polo BNG. Señores do BNG neste día demostráchedes que sodes uns hipócritas. e vos pregunto: Qué e os respeto pola nosas raíces?

Atopábame esta tarde visitando a exposición de Ponferrada organizada pola Comisión de “Las Edades del Hombre”. Rematado o percorrido, quedei encantado contemplando canto patrimonio nos legaron con esforzo os que nos precederon na nosa vida. Saín da Exposición e observei como se están a mellorar as murallas e a fortaleza antiga de Ponferrada, facendo unha interesante rehabilitación e restauración, despois de terse realizado un previo traballo de excavación e análise.

Foi nese momento cando chegou ó meu teléfono o SMS informándome deste espeluznante destrozo. Nese momento viñeron ó meu recordo tantos lugares do meu Viveiro natal que vin desaparecer dende a nenez: a fermosa escalinata da Renacentista Casa dos Leóns que tantas veces formou parte da miña imaxinación na infancia, as árbores dos Xardíns Noriega Varela baixo as que aprendín a camiñar, o entorno dos Castelos da Praia de Covas, cando todavía non estaban baixo a sombra dos enormes edificios que os sombrearon; a carón de esas penas medraron os meus mellores momentos de xuventude.

Considérome historiador, ainda cando a miña licenciatura é en literatura bíblica, pero co meu humilde esforzo intento recuperar os datos dunha historia que nos abre os ollos e nos fai un pouquiño máis humanos. Considérome historiador da historia local de moitos lugares que paseniñamente vou documentando: As Pontes, Abadín, Terrá Cha, Viveiro. Considérome historiador porque o patrimonio histórico que recibín gratis entregueino sempre coa mesma gratuidade. Pero, o que é máis importante, considérome historiador e pontés porque vivo con extrema dor acontecementos coma o sofrido neste día nesta vila. Dende o primeiro día, e sempre falando a título persoal, manifestei neste foro o meu descontento e a miña protesta co que as autoridades de tódalas marcas e condicións están a facer coa Mourela, tanto pola súa permisividade como polo seu silencio. Ó longo da etapa electoral evitei facerme presente neste foro, incluso deixei de publicar artigos no apartado de Historia de As Pontes, e apenas entrei nesta páxina porque non me parecía oportuno intervir. Hoxe interveño de novo para firmar como sigo firmando en moitas das cousas que sigo publicando.

Os cregos pasamos polos lugares e cando nos cambian a outros destinos, temos que mirar cara adiante e facer un certo espacio co pasado. Tres anos despois de sair de As Pontes vou facendo ese espacio e so me quedan tres cousas que me siguen unindo a esa vila: a xente que quixen, unha fermosa afillada, e a profunda dor polo patrimonio local que vou vendo morrer. Nese morrer hoxe escoito e comprendo perfectamente as verbas de Celso Emilio Ferreiro: ... “i eu morrendo nesta longa noite de pedra”. Co Círculo Lítico sinto que algo morre de min mesmo, e sei que así o sinten os ponteses que así o son de verdade.

Só me queda dar o pésame, e seguir escribindo novas páxinas da historia local dunha vila á que algún historiador terá que agregar algún día esta páxina negra, moura, ben moura, que neste hoxe se escribe.

Xabier Martínez, pasados os derradeiros intres do Círculo Lítico, roubáronos moito, pero nunca nos roubarán a palabra e a memoria para seguir contándolle ós que veñan o que pasou e cómo.