José Antonio Meizoso: «O campionato do mundo era o que me faltaba e este ano por fin caeu»

O pontés, acompañado polo lucense Ángel Castiñeiras, acadou un novo título a pasada fin de semana tras participar nun certame na localidade de Punta Umbría

164

Aos seus 48 anos segue a ser o rei do futbolín. Así o certifica o último título que o pontés José Antonio Meizoso incorporou ao seu palmarés persoal a pasada fin de semana. Recén chegado de Punta Umbría (Huelva) onde disputou -e gañou- o Campionato Mundial de Futbolín amósase especialmente satisfeito non só porque o certame «é un dos máis prestixiosos», senón porque «era o premio que me faltaba. Tiña o subcampionato e varios certámenes estatais, pero este non. Estaba a un paso e por fin puiden conseguilo. Este ano caeu, así que estou moi feliz por elo e tamén por levar o nome de As Pontes, que é como se chama o equipo, por España adiante». Co lucense Ángel Castiñeiras ao seu carón, a parella impúxose nunha proba na que se deron cita un total de 218 equipos, «de moitísimo nivel», vinculados a tres categorías: masculina, femenina e infantil.

Expectativas

«Hasta que gañas non o cres, nun campionato poden pasar moitas cousas, así que non tiñamos expectativas nin de acadar o primeiro posto nin de todo o contrario», explica Meizoso. ¿Que factores inflúen? O pontés ten claro que «as posibilidades sempre existen, pero quedar eliminado é moi doado, é algo que pode pasar, sobre todo nun campionato desta envergadura no que todo se complica un pouco máis. Realmente, nunha partida inflúe moito a sorte, pero tamén o día que teñas ou o nivel de concentración». «Por nada -resume- quedas fóra».

Nesta ocasión, a décima para Meizoso e a vixésimo cuarta para o campionato onubense, os astros quedaron alineados para outorgar o máximo galardón mundial do futbolín ao equipo de As Pontes. Xa de volta, tras atravesar España de norte a sur e viceversa, Meizoso pensa en próximos retos, «en todo menos na retirada, nin se me pasa pola cabeza». O que ten claro é que «seguirei participando ata o que corpo aguante».

A derradeira partida. «Tocounos xogar cunha parella formada por un lucense e un sevillano de Utrera. Finalmente, e para a nosa alegría, conseguimos gañar e sumar un novo triunfo. A pesar de que o resultado foi de 3 a 1 é xusto dicir que a partida foi bastante igualada. Nós tivemos a fortuna, pero podería ter pasado o contrario. Neste tipo de campionatos o factor da fortuna xoga un papel máis que importante».

Fuente La Voz de Galicia

Consegue en tempo real avisos de novos artigos no teu dispositivo, subscribete agora.

También podría gustarte
Comentarios